23 NİSAN DA BÜYÜYOR ÇOCUKLAR

23 NİSAN DA BÜYÜYOR ÇOCUKLAR

Okula giderken, bir pazartesi sabahında

Karlar vurmuş, yollar kapanmıştı

Bir azimle çıkıyordum dik yokuşlardan

Kar inceden yağıyordu durmadan

Sıcak düşler kuruyordum yol boyunca

Kar yığınıyla mücadele sürerken

 

Okul köyün tepesine kurulmuştu

Öğrenciler yolumu gözlüyordu

Biliyorlardı hafta sonları kente gittiğimi

Sabırla beklerken anlamışlardı durumu

 

Üşümüş elleriyle tuttular ellerimi

İlk bakışta sevdim çocukları

Yüreğimde hissettim sıcak dokunuşlarını

O zaman anladım öğretmen olduğumu

 

O gün biraz kısık sesle anlatmışım dersi

Tipiyle vuran kara aldırmadan

Nasıl yürümüşüm o yolları

Onların sevgi dolu bakışlarıyla ısındım

Öğretmenlik nasıl bir duyguymuş anladım

 

O akşam kapımda bir tıkırtı vardı

Oysa gidenim gelenim çok olmazdı

Yalnız başıma genç bir öğretmendim

Kapıyı açtığımda bir öğrencim duruyordu

Elinde bir kap süt uzatıyordu

“Öğretmenim iyi gelir” diyordu

 

Endişelendim o akşam, onu gördüğümde

Tek başına bu köy yerinde

“Nasıl geldin” diyecektim

Bir bakındım arkada babası

Öyle mutlu, gururluydu

Bir tebessümle “geçmiş olsun” dedi

Sonra diğer aileler çaldı kapımı

 

Ertesi gün okulda “ben iyileştim çocuklar” dedim

Baharı anlattım, yeşeren umutlardan bahsettim

23 Nisan hazırlıklarını başlattım

Görevlerini, rollerini anlattım

 

Yüzleri güldü çocukların

Bir heyecanla hazırlandılar o güne

O gün öyle bir oynayışları vardı

Büyümüşler, bizi mutlu etmek istiyorlardı

 

Sonunda başardınız çocuklar

Hep birlikte yürüdük yolları

Her 23 Nisan günü

Yurt sevgisiyle büyüdünüz çocuklar

Geleceğimize umut oldunuz

Cevat ULU

 

 

 

 

Bu yazı Şiir Kitabı kategorisine gönderilmiş ve , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.