Karadeniz’de Yağmurdan Kaçarken Adlı Kitabımdan

GÖÇ ETTİK KARADENİZ’DEN

Eser Kavak yelleri mevsim yaz

Bir başka mavidir gökyüzü

Umutlarımız bir hülyanın peşinde

Uçurtmalar gibi Karadeniz sahillerinde

Kıyı kentleri yoğurdu,büyüttü benliğimizi

Umut oldu hülyalarımız da gözlerimizin ışığı

Kıyı kentleri soldurdu ışığımızı

 

Biz bir kasaba çocuğuyduk

Çok bilmezdik sahil şehirlerini

Şiirler nasıl anlatmışsa öyle tanırdık

Şairler nasıl anlatmışsa öyle

 

Öyle kocaman hülyalarımız yoktu

Kocaman ufku kitaplarda tanıdık

Sonra göç ettik göçmen kuşlar gibi şehre

Göç ettik ana yurdu terk edip öylece

 

Ah şehir

Hülyalarımın ana yurdu

Gün gördük,didindik durduk caddelerinde

Işığın büyülü sihrini saldı üzerimize

Bir ufuk çizdik okyanuslarda

 

Gün geldi kalakaldık sokaklarda

Koşturan ayaklarımız,coşkun akan gönlümüz

Mevsimini kaybeden göçmen kuşlara döndük

 

Biz bir kasaba çocuğuyduk

Hayallerimiz vardı ışıklı şehirlerde

Hülyalarımızın ana yurdu olan kitaplar

Çok parlak çizmişti sokakların yörüngesini

 

Gün geldi bıraktık hayallerimizi şehirde

Kitaplar sihrini kaybetmişti şehrin

Gürültüsünden,trafiğinden bahsediyordu artık

 

Anladık biz başka tarafından

Bakmıştık hayata

Görmek istediğimiz rengiyle

Gönlümüzden geçen resmiyle

 

Bizim gönlümüz göçmen kuşlar gibi

Akıp gitmişti hayallerimizin

Uzandığı sonsuz iklimlere

Bu yazı Karadeniz'de Yağmurdan Kaçarken Adlı Kitabımdan kategorisine gönderilmiş ve , , , , , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.